Lynla Suphattanakul

ด.ญ.ลินลา สุพัฒนกุล

นิทานของพ่อ 1: กระต่ายกับเต่า 2012

on November 29, 2012

เรื่องเล่ากระต่ายกับเต่าในอดีต เป็นเรื่องบอกต่อๆกันเรื่อยมาในป่า เป็นตำนานที่นานแสนนาน
ไม่ว่าจะท้าวิ่งแข่งกันคราไหน ความประมาทของเจ้ากระต่ายก็ต้องทำให้มันแพ้อยู่ร่ำไป

แต่ปีนี้อาจจะไม่เป็นอย่างนั้น

กระต่ายกับเต่า ได้บังเอิญมาเรียนโรงเรียนเดียวกันอีกครั้งในป่าใหญ่
กระต่ายน้อยนึกน้อยใจในอดีตของบรรพบุรุษของตน ที่ต้องแพ้เต่าเรื่อยมา เลยตั้งใจว่าคราวนี้จะชนะให้ได้ จะไม่ประมาทแพ้เต่าอีกแล้ว

ก่อนเข้าเรียนในตอนเช้า กระต่ายน้อยกระโดดโหยงๆตรงไปหาเต่า แล้วพูดด้วยวาจาสุภาพ

“คุณเต่า คุณเต่า เธอคงได้ยินเรื่องเล่าในอดีตของปู่ ย่า ตา ยาย ของพวกเรา พวกเราไม่เคยวิ่งชนะพวกนายเลย” กระต่ายเกริ่น หยั่งเชิง

เต่ายิ้ม อย่างภาคภูมิใจ ผงกหัวขั้นลง หงึกๆ

“งั้นเราลองมาแข่งกันอีกที ดีไม๊” กระต่ายถาม

เต่ายิ้ม อย่างภาคภูมิใจ ผงกหัวขึ้นลง หงึกๆ

“ขอบคุณครับ” กระต่ายน้อยตื่นเต้น หูตั้ง “งั้นเราจะไปเชิญคุณครูใหญ่สิงโตมาเป็นกรรมการเช่นเคย ใครชนะจะได้เป็นจ้าวแห่งความเร็วนะ” กระต่ายน้อยดีใจ หวังจะสู้เพื่อพวกพ้องตน “เจอกันตอนกลางวันนะ คุณเต่า”

เต่ายิ้ม กินผักหนึ่งคำ ไม่ตอบอะไรส่ายหัว

พักกลางวันมาถึง ข่าวของกระต่ายกับเต่า ถูกแพร่ไปอย่างรวดเร็วทาง Forrestbook (social media ของชาวสัตว์)

บรรดาฝูงสัตว์น้อยใหญ่ ไม่เป็นอันกินอันนอน ออกมายืนเต็มสองข้างทางประวัติศาสตร์ที่ใช้แข่งมานานแสนนาน ขนาดคุณหมอฮูกที่ออกจากบ้านเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น ยังพยายามออกมาสู้แสงแดดจ้า เพราะไม่อยากพลาด match สำคัญเช่นนี้

ครูใหญ่สิงโต เดินวางมาดขึ้นมาบนหินก้อนใหญ่ ข้างๆจุดเริ่มต้น
“สวัสดีจ้า เหล่าเพื่อนพ้องสัตว์ วันนี้เป็นวันดี เป็นวันชิงเจ้าแห่งความเร็ว ระหว่างกระต่ายกับเต่า!!!!!” “ใครก็ตาม ที่ว่ิงไปถึงก้อนหินใหญ่ข้างหน้าตรงปลายเขา แล้ววิ่งกลับมาถึงจุดเริ่มต้นนี้ได้ก่อน จะเป็นผู้ชนะ”

“แปร๋นๆๆๆ อู๊ดๆๆๆๆๆ เจี๊ยกๆๆๆๆๆ จิ๊บๆๆๆๆๆ ฮี้ๆๆๆๆ” หมู่สัตว์โห่ร้อง ดังไปทั้งป่า
สายตาสัตว์น้อยใหญ่ ต่างมองไปที่ เต่ากับกระต่าย ที่กำลังเตรียมพร้อมที่จุดออกตัว

ครูใหญ่สูดลมหายใจเข้าลึกๆหนึ่งครั้ง
“โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” เสียงดังกึกก้อง อันเป็นความหมาย ของการออกตัว

กระต่ายน้อยไม่รอรี ออกตัววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
เต่าน้อยก็ไม่รีรอ ออกตัวคลานออกไปอย่าช้าๆ

ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง

หลังจากผ่านไปได้ระยะหนึ่ง กระต่ายน้อยเห็นว่า วิ่งห่างเจ้าเต่ามาไกลพอตัวแล้ว เลยลดฝีเท้าลง
ทันใดนั้นเอง ก็ได้เหลือบไปเห็น ต้นไม้ต้นใหญ่ กิ่งก้านสาขาเขียวชะอุ่ม หญ้าใต้ต้นไม้ดูนุ่มฟูน่านอนยิ่งนัก

คุณต้นไม้ใหญ่เห็นกระต่ายเลยชวนด้วยความจริงใจ “คุณกระต่าย แวะพักก่อนบ้านป้าก่อนไม๊จ๊ะ ป้ามีร่มไม้ มีหญ้าให้พักอย่างสบายใจ”

กระต่ายน้อยได้ยินด้งนั้น พลันคิดถึงเรื่องราวที่แม่กระต่ายเลยเราให้ฟัง แล้วรำพึงกับตัวเองว่า
‘ต้นไม้ต้นนี้สินะ ที่พวกของเราเคยมาพักแล้วหลับไป ทำให้พวกเราแพ้เต่าตลอดมา มันช่างน่านอนจริงๆ’
แต่ด้วยสมาธิและจิตใจที่แน่วแน่ กระต่ายไม่อยากประมาทเหมือนที่แล้วๆมา

“ขอบคุณจ้ะ คุณป้าต้นไม้ คุณป้าใจดีมากเลย ร่มไม้ของคุณป้าก็น่านอน แต่วันนี้ผมมีหน้าที่สำคัญ ถ้าผมแวะพักตอนนี้ กลัวว่าจะทำหน้าที่ไม่สำเร็จ” กระต่ายปฏิเสธอย่างนิ่มนวล

คุณป้าต้นไม้ยิ้ม

“คราวหน้าผมผ่านมาแถวนี้ จะมาเยี่ยมคุณป้าต้นไม้นะครับ”

คุณป้าต้นไม้ยิ้ม

กระต่ายวิ่งต่อไปอย่างสม่ำเสมอ จนถึงก้อนหินใหญ่ปลายเขา อันเป็นหลักบอกระยะครึ่งทาง
ยังไม่มีวี่แววของเต่า

กระต่ายยังไม่ประมาท ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งกลับไปยังจุดเริ่มต้น ซึ่งบัดนี้คือเส้นชัย
ระหว่างทางไม่ลืมทักทายป้าต้นไม้ และสัญญาว่าจะมาเยี่ยมอีกครั้ง

หลังจากผ่านคุณป้าต้นไม้ไปได้ไม่นาน ก็สวนกับเต่าซึ่งยังคล่อยๆคลานไปเรื่อยๆ เช่นเคย
เจ้าเต่าเห็นกระต่ายกำลังจะเข้าเส้นชัย ก็ยิ้มให้ ผงกหัวหงึกๆ แล้วก็คลานต่อไป

กระต่ายอดสงสัยไม่ได้ เลยหยุดถาม “นายรู้ไม๊ ว่าเราจะเข้าเส้นชัยแล้ว”
เต่ายิ้มให้ ผงกหัวหงึกๆ

“แล้วทำไมนายไม่เอาหัวเข้าไปในกระดอง ด้วยความอาย แถมยังยิ้มแล้วคลานต่อไป”
เต่ายิ้มให้ แล้วตอบว่า “เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดแล้ว เราพอใจดี”

กระต่ายงง “แล้วนายไม่อยากชนะเหรอ”
“พวกเราชาวเต่ารู้อยู่แล้ว ว่าเราไม่ได้เร็วเหมือนสัตว์อื่นๆ ต่อให้แข่งกับสัตว์ใดๆ เราก็ช้ากว่าเค้า เราแค่ทำหน้าที่เราให้ดี ไม่ได้ไปแข่งกับใคร”

“ที่ผ่านมา พวกนายเข้าเส้นชัยช้ากว่าเรา ก็เพราะนายประมาทเท่านั้นเอง มัวแต่คิดว่าจะแข่งกับเรา เลยลืมทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี” เต่ายิ้มแล้วพูดต่อ “วันนี้นายเก่งมากเลย ไม่ประมาทอย่างในอดีต นายรีบวิ่งไปให้ถึงเส้นชัยเถอะ นายชนะแน่ๆ”

กระต่ายหูตั้ง ปิดความดีใจไม่มิด แต่อดถามต่อไม่ได้
“แล้วรางวัลจ้าวแห่งความเร็วล่ะ นายไม่อยากได้รับรางวัลนี้เหรอ”

เต่ายิ้มเหมือนเคย แล้วพูดต่อ “เราก็ชอบรางวัลนะอยากได้เหมือนกัน แต่รางวัลนี้มันไม่เหมาะกับเราเลย
ถ้ามีการแข่งขันเป็นจ้าวแห่งสัตว์สุขภาพดี อายุยืนที่สุด เราก็จะพยายาม อยากจะได้รางวัลเหมือนกันนะ”

กระต่ายยิ้มกว้างเหมือนคิดได้ “เราเข้าใจนายแล้ว ขอบใจมากๆนะ เราชื่นชมในตัวนายมากๆเลย”
“ถ้างั้นเราอย่าแข่งกันเลยเนอะ กลับเส้นชัยกันเถอะ” กระต่ายน้อยชวนเต่า

“อย่าดีกว่า เราไปช้าๆ แต่ต้องถึงเส้นชัยในเวลาไม่นาน ถ้าเลิกกลางคันแบบนี้ เสียตระกูลเต่ากันพอดี”

“‘งั้นเราเดินไปเป็นเพื่อนนะ” กระต่ายเสนอ

เต่ายิ้มรับ

กระต่ายกับเต่าเดินเคียงคู่กันไป เต่าดูเหนื่อยมาก ตลอดชีวิตของเต่าไม่เคยต้องเดินไกลขนาดนี้
กระต่ายเห็นดังนั้นก็เสนอตัวช่วยทันที

“ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกนายต้องเดินไกลอย่างนี้ตลอด ทั้งๆที่เป็นสิ่งที่พวกนายไม่ถนัดเลย เราอุ้มนายไปกับเราดีกว่านะ เร็วกว่ากันเยอะเลย”
“อย่าเลย เราเดินด้วยตัวเองดีกว่า” เต่าเกรงใจ
“เราเป็นเพื่อนกันแล้ว อะไรที่ช่วยกันแล้วทำให้หน้าที่สำเร็จได้ง่ายขึ้น ก็ควรจะช่วยกันนะ”
“แต่ว่า……” เต่ายังเกรงใจ
“เชื่อเราสักครั้งนะ” กระต่ายยิ้มอุ้มเจ้าเต่า แล้วออกวิ่งไปด้วยความสุข
เต่าก็มีความสุข แอบโผล่หัวออกจากกระดอง มันไม่เคยเห็นโลกจากมุมสูงขนาดนี้ ‘สวยจัง’ เต่ารำพึง
กระต่ายวิ่งไป เส้นชัยอยู่แค่เอื้อม

ก่อนเข้าเส้นชัยนั้นเอง อากาศเริ่มไม่ดี ลูกเห็บตก
กระต่ายกลัวลูกเห็บมาก ผิวที่บอบบางของมัน บาดเจ็บได้ง่ายจากลูกเห็บเหล่านี้
เต่ายิ้มได้ที บอกกระต่ายว่า “ลูกเห็บไม่เคยทำอะไรเราได้เลยล่ะ นายเอากระดองเราบังลูกเห็บเถอะ”
กระต่ายว่าง่าย และทำตามในทันที

เต่าดีใจที่ได้ ช่วยกระต่ายอีกแรง

ลูกเห็บผ่านไปแล้ว กระต่ายกับเต่ายิ้ม มองหน้ากันไม่ได้พูดอะไร
สัตว์ทั้งสองเห็นคุณค่่าของความเป็นเพื่อนและการช่วยเหลือกันในสิ่งที่ตัวเองมี

ก่อนเข้าเส้นชัย กระต่ายแอบเดินให้แน่ใจว่า ขาของมันเข้าเส้นชัยก่อนเต่านิดหน่อย อย่างน้อยมันก็ยังอยากจะได้รางวัลนี้ ตามที่ตั้งใจมาแน่วแน่

“แปร๋นๆๆๆๆ อู๊ดๆๆๆๆๆ เจี๊ยกๆๆๆๆ จิ๊บๆๆๆๆ ฮี้ๆๆๆๆๆ” เหล่าหมู่สัตว์โห่ร้องด้วยความยินดี

การแข่งขันวิ่งของกระต่ายกับเต่าเป็นอันจบเป็นครั้งสุดท้ายในปีนั้น

กระต่ายกับเต่ากลายมาเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่นั้นมา

ถ้าอยากเจอเค้าทั้งสอง ลองแวะไปที่บ้านคุณป้าต้นไม้ใหญ่กลางป่า
เพื่อนรักทั้งสอง นัดกันมาเล่นที่นี่เสมอๆ

กู๊ดไนท์จ้ะลูก

พ่อ


12 responses to “นิทานของพ่อ 1: กระต่ายกับเต่า 2012

  1. Bua_bua TUP says:

    5555 เป็นนิทานที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย เหมือนที่แม่เป้ตั้งข้อแม้ไว้ อ่านแล้วมีความสุขไปด้วย ว่าแต่ forrestbook ของพวกเจ้าสัตว์นี้ มีปุ่มให้ผู้ออ่านกด Like ให้กับนิทานเรื่องนี้ของคุณพ่อหนูลินลามั๊ยนี่

    • Anonymous says:

      ขอบคุณครับ มาช่วยกันเล่านิทานให้ลินลาฟังกันไม๊🙂

  2. Ananya says:

    น่ารักมากค่ะ

  3. Anonymous says:

    เนื้อเรื่องให้ข้อคิดดีจังค่ะ

  4. darindarin says:

    The best… คุณยายเจี๊ยบชอบมาก น่ารักมากจริงๆ นิทานเรื่องนี้
    ลินลาโตเร็วๆนะลูก มาฟังพ่อเต้ยเล่านิทานเรื่องนี้ให้ฟังนะจ้า….

    คุณยายเจี๊ยบขอสมัครสมาชิก Forrest book ด้วยคนน่ะ จะได้เข้าร่วมฝังนิทาน สร้างสรรค์ อย่างนี้ด้วยคน🙂

  5. น้าดาว says:

    ตามมาฟังนิทานสนุกๆกับลินลาด้วยคนนะจ๊ะ นิทานสนุกและได้ข้อคิดดีมากๆเลยจ้า

  6. งั้นพุธหน้าตรงกับวันพ่อพอดี น้าดาวจะรอฟังนะคะว่าพ่อเต้ยจะเล่านิทานเรื่องอะไรให้ลินลาฟัง ^^

    • darindarin says:

      ได้เลยจ้ะ ตอนนี้พ่อเต้ยฟิตหา plot ใหม่ๆใหญ่เลยตั้งแต่มีคอลัมม์ประจำกับเค้าเนี่ย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: