Lynla Suphattanakul

ด.ญ.ลินลา สุพัฒนกุล

นิทานของพ่อ 5: กฎข้อใหม่ของโรงเรียน

on January 31, 2013

ช่วงที่ผ่านมา ได้ทำอะไรเป็นครั้งแรกหลายอย่าง

เปลี่ยนผ้าอ้อมลูก – เป็นเรื่องสำคัญที่จะต้องรองผ้าอ้อมอีกอันนึงไว้ก่อน ลูกอาจจะยังอึไม่เสร็จ ถ้าลืมล่ะก็นอกจากต้องเปลี่ยนผ้าอ้อมแล้ว ยังจะต้องเปลี่ยนผ้าปูเตียงอีกด้วย

อาบน้ำให้ลูก – มีอะไรที่มองไม่เห็นบางอย่างที่สามารถสื่อไปที่ลูกได้ ตอนอุ้มลูกขึ้นมาอาบน้ำ มีจังหวะนึงที่พ่อกลัวๆใจหาย กลัวทำลูกหล่น แค่รู้สึกเท่านั้นลูกร้องไห้ทันทีเหมือนกับกลัวไม่ปลอดภัย ลูกสื่อกับความรู้สึกได้

เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลูก  – ไม่แน่ใจว่าพ่อมือใหม่หลายคนจะเป็นไม๊ ไม่รู้ว่าต้องใช้แรงขนาดไหนเวลาจับขาลูก จับแขนลูกยัดเข้าไปในเสื้อผ้า กลัวลูกเจ็บ

ร้องเพลงกล่อมลูกให้หลับ – กล่อมลูกไป พ่อก็หลับไปด้วยเลย

image (2) image image (1)

 

——————————————————————————————————————————–

“โฮกกกกกกกกกกก…….. สวัสดีปีใหม่ชาวสัตว์ทั้งหลาย” สิงโตโฮกครูใหญ่แห่งป่าต้อนรับหมู่นักเรียนน้อยๆกลับจากการหยุดยาวช่วงปีใหม่แบบนี้เสมอๆ

“คุณครูขอต้อนรับนักเรียนที่น่ารักทุกคน เข้าสู่ปีใหม่ของโรงเรียนกลางป่าของพวกเรา”

“ปีนี้เรามีเพื่อนใหม่หลายตัว เราจะได้รู้จักสัตว์ร่วมป่าใหม่ๆกันนะ” ครูโฮกพูดขึ้น พร้อมกับมองไปที่นักเรียนใหม่สามตัวที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ขอแนะนำให้รู้จักกับ แรดจี๊ด ฮิปโปโป้ และก็หมีเบิ้ม นะทุกๆตัวววววววว” ครูโฮกคำรามเสียงดัง ได้ยินไปทั่วป่า ที่เป็นห้องเรียนของชาวสัตว์น้อยๆ

“แปร๋นๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อ๊บๆๆๆๆๆ ฮี้ๆๆๆๆๆๆ เจี๊ยกๆๆๆๆๆ ก๊าบๆๆๆๆๆๆๆๆ 9ล9ๆๆๆๆๆๆๆ” หมู่สัตว์ดีใจกึกก้อง เราจะได้มีเพื่อนใหม่กันแล้ว

กระต่ายแอบกระซิบกับเต่าเพื่อนซี้ “เต่าๆๆๆ เราอยากรู้จักฮิปโปโป้มานานแล้ว แม่เราเล่าให้ฟังว่าลุงฮิปโปเป็นเจ้าแห่งแม่น้ำเลยล่ะ แต่ครอบครัวเค้า ชอบอยู่กันเงียบๆ เราเลยไม่กล้าเข้าไปใกล้ๆ ได้ฮิปโปโป้มาอยู่โรงเรียนเดียวกันแบบนี้ เราคงได้เป็นเพื่อนกับเค้าเนอะ”

“จริงจ้ะกระต่าย” เต่าตอบ “เราเองก็อยากรู้จักแรดจี๊ดมานานแล้วเหมือนกัน เค้าว่ากันว่าแรดนั้นพลังอึดอย่าบอกใคร เราก็อยากลองเล่นชนกับแรดจี๊ดดูสักตั้ง ว่ากระดองของเรากับหนังแรดอะไรจะแข็งกว่ากัน”

“เราว่าแรดจี๊ดเค้าจะเหยีบเธอแบนก่อนจะได้แข่งกันนะ ฮ่าๆๆๆๆๆ” เต่ากับกระต่ายหัวเราะกัน ตื่นเต้นดีใจกับเพื่อนใหม่

ไม่ใช่แค่เต่ากับกระต่ายเท่านั้น สัตว์ทั้งหลายตื่นเต้นดีใจกับปีใหม่ทุกๆปี เพราะจะได้เจอเพื่อนใหม่ ได้เรียนอะไรใหม่ๆจากเพื่อนร่วมป่า

“โฮกกกกกกกกกกก………เงียบได้แล้วทุกๆตัว” เสียงครูใหญ่ได้ผลเสมอ

“ปีนี้โรงเรียนเรามีนักเรียนมากขึ้น เพราะฉะนั้นครูจะแบ่งนักเรียนเป็นสองกลุ่มเพื่อความเหมาะสมนะ”

สัตว์เด็กๆ งงนิดหน่อยเพราะครูโฮกไม่เคยแบ่งกลุ่มมาก่อน แต่ก็ไม่อยากดื้อกับครู

ครูใหญ่โฮกมองไปรอบๆกลุ่มสัตว์เด็กๆชั้น ปศ.1 (ป่าศึกษา 1) แล้วประกาศว่า “สัตว์มีขนมาอยู่ทางขวา สัตว์ไม่มีขนมาอยู่ทางซ้าย”

“เต่า แรด ฮิปโป หมู ที่ไม่มีขนจะอยู่กลุ่มเดียวกัน อยู่ตรงนี้” ครูใหญ่เดินจากหินก้อนใหญ่ไปต้นไม้ต้นใหญ่ใกล้ๆกัน

“กระต่าย หมี ลิง และก็กระรอก ที่มีขนจะอยู่ด้วยกันตรงนี้” “ต่อไปนี้พวกเราจะทำอะไรกันเป็นกลุ่มตามที่แบ่งให้นะ”
สัตว์เด็กๆ ยังงงกับความคิดของครูใหญ่โฮก แต่ก็เดินตามอย่างว่านอนสอนง่าย

กระต่ายเปรยกับเต่าว่า “ครูใหญ่ไม่น่าจะแบ่งกลุ่มเลย อย่างงี้เรายังจะได้เล่นกันรึเปล่า”

“ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะกระต่าย ครูใหญ่เค้าก็แบ่งไปเฉยๆ แต่เราก็ยังเรียนด้วยกัน กินด้วยกัน เล่นด้วยกันอยู่นินา”
กระต่ายยิ้มพอใจ เชื่อเต่าเพื่อนรัก ต่างตัวต่างเดินแยกกันไปชั่วคราว ต่างตัวต่างไม่รู้ว่ามีอะไรรออยู่ข้างหน้า

……

……..
เช้าวันนี้หมอฮูกมาสอนสัตว์เด็กๆ เรื่องการดูแลตัวเองตอนหน้าหนาว ว่าต้องนอนให้อุ่นๆ อย่าเล่นอาบน้ำค้างจนดึกดื่นเกินไป เด็กๆตั้งใจเรียนกันอย่างดี การเรียนในช่วงเช้าผ่านไปอย่างปกติ สัตว์มีขนกับสัตว์ไม่มีขนเรียนร่วมชั้นกันอย่างปกติ

จนกระทั่งพักกลางวัน

พระอาทิตย์อยู่กลางหัวสัตว์น้อยทุกตัว เป็นการบอกว่าได้เวลาออกไปหาอะไรกินกันแล้ว

ครูฮูกพูดขึ้นว่า “วันนี้เราจะให้กลุ่มมีขน ออกไปหาอะไรกินก่อน พอกลุ่มมีขนกินอิ่มและกลับมาแล้ว กลุ่มไม่มีขนค่อยออกไปกิน”

สัตว์เด็กๆมองหน้ากันแต่ก็ทำตาม

กระต่าย ลิงเจี๊ยก หมีเบิ้ม และกระรอกปันปัน ออกจากห้องเรียนกลางป่าไปหาอะไรกินด้วยกัน ปล่อยให้เพื่อนๆไม่มีขน มองตามด้วยความหิวและคลางแคลงใจ

กลุ่มมีขนหาอาหารกินกันจนเพลินกว่าจะกลับมาถึงห้องเรียน ก็เกือบจะหมดเวลาพักกลางวันแล้ว

กระต่ายและเพื่อนกลับมาด้วยความอิ่มสวนทางกับเต่าและเพื่อนกลุ่มไร้ขนที่เดินสวนทางออกไปด้วยความหิวและงุนงง

อาหารในบริเวณรอบป่าถูกเพื่อนๆกลุ่มมีขนกินไปเกือบหมด นอกจากจะเหลืออาหารน้อยแล้วเวลาที่เต่าและเพื่อนๆมีเหลือในการหาอาหารก็น้อยด้วย บ่ายวันนั้นเต่ากับเพื่อนๆกลุ่มไม่มีขน หิวและก็เศร้ามากๆ เสียใจที่ทำไมครูใหญ่โฮกทำแบบนี้

หลังเลิกเรียนทุกๆวัน จะเป็นเวลาที่สัตว์ทุกๆตัวจะมีเวลามาเล่นร่วมกัน แต่วันนี้ไม่เหมือนอย่างเคยอีกแล้ว
ครูใหญ่โฮกมาประกาศตั้งแต่บ่ายเลยว่า “หลังเลิกเรียนเย็นนี้ เราจะให้กลุ่มมีขนออกไปเล่นก่อน กลุ่มไม่มีขนต้องอยู่เก็บกวาดห้องเรียนก่อนจะออกไปเล่นได้” เต่าและเพื่อนๆตกใจและงงครูโฮกมากๆ

เต่า แรดจี๊ด ฮิปโปโป้ หมูอู๊ด เก็บเศษใบไม้พลางก็แอบอิจฉาเพื่อนๆมีขน ที่ได้เล่นกันอย่างสนุกสนานไม่ต้องทำความสะอาดเหมือนตัวเอง

กว่าจะได้ออกไปเล่นกับเพื่อนๆ พระอาทิตย์ก็จะตกแล้ว เล่นได้แป๊ปเดียวก็ต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน

หมูอู๊ดกลับบ้านด้วยความเศร้าสร้อยในวันนั้น ทั้งหิวเพราะกินไม่อิ่ม ทั้งเศร้าเพราะไม่ได้เล่นกับเพื่อนๆ เรียกได้ว่าทั้งกายทั้งใจ

“แม่ครับๆๆๆๆ ทำไมหมูไม่มีขนเหมือนหมีบ้างอ่ะครับ…….”

“แม่ครับๆๆๆๆๆทำยังไงเราจะมีขนบ้าง……”

“ทำไมอ่ะจ๊ะลูก” แม่ถามด้วยความสงสัย…. ไม่มีขนดีออก… เย็นดี ไม่ร้อน ตัวไม่เหม็นด้วยนะ”

“ก็ถ้าลูกมีขน….ลูกจะได้กินพร้อมๆกับเพื่อนๆ …ได้เล่นพร้อมๆกับเพื่อนๆ..ไม่ต้องเป็นอย่างงี้” หมูอู๊ดพูดไปน้ำตาไหลไป จนหลับไป

ไม่ใช่แค่เฉพาะหมูอู๊ดตัวเดียว แรดจี๊ด เต่า และ ฮิปโปโป้ก็ต่างเสียใจทุกๆตัว ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด

เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกๆตัวต่างก็นึกว่าทุกอย่างจะดีขึ้น รีบไปโรงเรียนแต่เช้า พยายามจะเป็นเด็กดี
แต่เหตุการณ์ก็ยังเหมือนเดิม กลุ่มมีขนได้รับความสนใจจากครูๆตัวอื่นอย่างออกนอกหน้า กลุ่มไม่มีขนต้องอยู่รวมกันหลังห้อง ไม่ได้รับความเอาใจใส่จากครูๆเลย สัตว์ใดที่มีขนเหมือนกับครูใหญ่โฮกสิงโตเจ้าป่า ก็จะได้กินข้าวก่อน ได้เล่นก่อนเสมอ

เวลาผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ สัตว์กลุ่มมีขนก็เริ่มชอบใจกับกฏใหม่ของโรงเรียน จากแต่ก่อนที่ไม่ค่อยเข้าใจคุณครูแต่ตอนนี้รู้สึกว่ามันดีเหมือนกัน ได้กินก่อนไม่ต้องแย่งกับใคร กินได้ตามชอบใจ ได้เล่นเยอะกว่าตัวอื่น ‘พวกเรามีขนเหมือนสิงโตก็ควรจะได้รับสิทธิที่ควรจะได้รับแล้วล่ะ’

ส่วนสัตว์กลุ่มไร้ขน ก็ยังอยู่ในความเศร้า นึกน้อยใจที่ตัวเองไม่เหมือนกับตัวอื่นๆ เต่าเอาแต่หดตัวในกระดอง แรดจี๊ดมีอาการหนักกว่าเพื่อน วิ่งชนต้นไม้พังไปหลายต้น

จนกระทั่งวันครบรอบหนึ่งอาทิตย์นั่นเอง ครูใหญ่โฮกออกมาประกาศว่า

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ครูขอสลับกฏใหม่ให้กลุ่มไร้ขนมานั่งข้างหน้าแทน กลุ่นไร้ขนกินข้าวก่อน และให้กลุ่มไร้ขนได้เล่นก่อนด้วย!!!!!!!”

เหมือนฝนเย็นฉ่ำตกลงมาในหน้าแล้ง กลุ่มไร้ขนกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ไม่นึกว่าจะมีทีของพวกมัน ในใจทุกตัวนึกว่า ‘คราวนี้แหละพวกมีขนจะได้รู้สึก’

ส่วนพวกมีขน กลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรคิดว่า ‘ไม่เห็นมีอะไร แค่กินข้าวช้าหน่อย เล่นช้าหน่อย มันจะลำบากอะไรนักหนา’

กลุ่มไร้ขนมีความสุขขึ้นมาก ดีใจที่ได้รับการเอาใจใส่อย่างดีจากคุณครู ได้กินข้าวก่อน ได้เล่นก่อน

 

กลุ่มมีขนกลับมาเศร้าสร้อย รู้สึกลำบากที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้กับตัวเอง

จริงๆแล้ว กินข้าวช้า หรือ ได้เล่นช้า ไม่ใช่เรื่องที่น่าเสียใจนัก

แต่สิ่งที่น่าเสียใจคือ มีตัวอื่นๆที่ได้มากกว่าตัวเอง ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรแตกต่าง

จริงๆแล้ว ถ้าทุกๆตัวได้กินช้าเหมือนๆกัน ได้เล่นช้าเหมือนๆกัน ก็คงไม่มีใครเป็นอะไร
ความทุกข์ที่เกิดขึ้น ก็เพราะเปรียบเทียบ และ เห็นความไม่เท่ากัน

ยิ่งเวลาผ่านไป ความขัดแย้งก็มีมากขึ้น สัตว์ทั้งหลายจากที่เคยเป็นเพื่อนรักกัน กลับแทบไม่ได้คุยกันเลย

หมีเบิ้มร้องไห้ทุกวัน อยากจะย้ายออกจากป่า กระต่ายที่เคยเจื้อยแจ้วก็กลายเป็นกระต่ายเก็บตัว ปันปันกระรอกน้อยก็เจียมเนื้อเจียมตัว ไม่เล่นกับใคร

เช้าวันหนึ่ง หลังจากผ่านไปสองสัปดาห์พอดีหลังจากครูโฮกแบ่งกลุ่ม

ครูโฮกยืนเด่นอยู่บนก้อนหินใหญ่ก้อนเดิม

“ผ่านไปแล้วสองสัปดาห์ …..หวังว่าพวกเราทุกๆตัวจะมีความสุขสบายดี กับการแบ่งกลุ่มนะ?”

“………………………..” หมู่นักเรียนสัตว์เงียบกริบ

“ครูใหญ่โฮกใจร้ายที่สุดเลยยยย…..ฮือๆๆๆ” หมีเบิ้มทนความอึดอัดมานาน กระโตนออกมาพร้อมน้ำตา
“พ่อหมีแบร์ว่า ครูโฮกเป็นจ้าวแห่งสัตว์ทั้งปวง ดูแลและใจดีกับพวกเรา ผมไม่เชื่อแล้วววว ฮือๆๆๆๆ”

“หนูก็ไม่เชื่อด้วย ครูโฮกใจร้ายที่สุดเลย…” กระต่ายร้องตามหมีเบิ้มด้วยอีกตัว

หลังจากนั้นไม่นานหมู่สัตว์มีขนต่างๆ ที่รู้สึกว่าโดนเอาเปรียบ ก็เริ่มมีปากเสียง ร้องระงมไปทั่วป่า

“โฮฮฮฮกกกกกกกกกกกกก…………” เสียคำรามกึกก้องของครูใหญ่ ยังน่ากลัวและใช้ได้เสมอไม่ว่าเวลาไหน

“ทุกๆตัวเงียบได้แล้วนะ” ครูใหญ่เสียงอ่อนโยนลง “ครูใหญ่ต้องขออภัยด้วย ที่ทำให้ทุกๆตัว ไม่มีความสุขในสองสัปดาห์ที่ผ่านมา แต่ครูทำก็มีเหตุผลนะ”

สัตว์ทุกๆตัวเงียบลงตั้งใจฟัง

“เห็นไม๊ว่าเวลาแต่ละวันมันยากแค่ไหน เวลาเห็นคนอื่นได้รับการเอาใจใส่ มีเวลาเล่นและกินมากกว่าเรา เพียงแค่เพราะว่าเรามีขนหรือไม่มีขน เราไม่ได้ทำอะไรผิด และก็เลือกไม่ได้ว่าจะเกิดมาให้มีขน” ครูใหญ่มองไปรอบๆ

“เวลาแค่หนึ่งสัปดาห์สำหรับแต่ละตัวมันสั้นนัก ถ้าเปรียบเทียบกับเพื่อนสัตว์บางตัวที่ต้องถูกแบ่งมาทั้งชีวิต

ครูขอให้พวกเราทุกตัวจดจำเวลาที่ผ่านมาให้ดีว่าทุกๆตัวก็เป็นสัตว์เหมือนกับเรา ทุกๆตัวก็มีสิทธิ์ที่จะได้ทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำ

เราไม่ควรแบ่งว่าตัวไหนต้องดีกว่าตัวไหนเพียงเพราะว่ามีขนหรือไม่มีขน”

ไม่ใช่เพียงแต่มีขนหรือไม่มีขนนะ ไม่ว่าจะขนดำหรือขนขาว เพศชายเพศหญิง ตัวเล็กหรือตัวใหญ่ มีมากมีน้อย จะเชื่อในสิ่งต่างๆกัน จะชอบในสิ่งที่ต่างๆกัน แต่ทุกๆตัวก็เป็นสัตว์อยู่ในป่าเดียวกัน มีความเสมอภาคกัน ไม่มีใครสูงต่ำกว่าใคร

“ครูขอให้ทุกๆตัวจำไว้ให้ดี และครูก็มั่นใจว่า ถ้าเราทำได้ ป่าของเราก็จะมีแต่ความสุข ความสงบ…เป็นป่าในความฝันของพวกเรา”

หมู่สัตว์เด็กๆเดินมาคลอเคลียครูใหญ่โฮก ขอบคุณครูโฮกที่ได้สอนบทเรียนที่ดีให้
ทุกๆตัวดีใจ ที่จะได้กินพร้อมๆกัน ได้เล่นพร้อมกัน อย่างที่เป็นมา

สัตว์สงบสุขสวยงาม ป่าสงบสุขสวยงาม


14 responses to “นิทานของพ่อ 5: กฎข้อใหม่ของโรงเรียน

  1. Anonymous says:

    เย้ดีใจจังได้อ่านนิทานของพ่อแล้วรอนานแล้วนะพ่อ

  2. นิทานของพ่อแต่ละเรื่องสนุกและได้ข้อคิดดีๆเสมอเลยนะคะ

  3. Anonymous says:

    มาแล้วนิทานพ่อเต้ย คุณยายเจี๊ยบมาอ่านแล้วสนุกมากเลยลินลา นู่โตเร็วๆนะจ๊ะจะได้มาฟังพ่อเต้ยเล่านิทานจากปากพ่อเต้ย นะนู่น้อยมหัศจรรย์ ^^

  4. vircho says:

    เห็นด้วยกับอี๊เจี๊ยบค่ะลินลาจะต้องชอบแน่ๆเลย นิทานพ่อเต้ยนี่สนุกขริงๆค่าา

    • seefoon says:

      ขอบคุณนะคะน้องออย จะพยายามเขียนให้ดีๆเหมือนน้อยออยนะ

      • vircho says:

        จะรอติดตามตอนต่อไปของแม่เป้กับพ่อเต้ยไปพร้อมๆกับหนูน้อยลินลาค่ะ🙂

      • vircho says:

        จะรอติดตามตอนต่อไปของแม่เป้กับพ่อเต้ยไปพร้อมๆกับหนูน้อยลินลาค่ะ🙂

      • vircho says:

        ลืมมบอกไปว่า….พี่เต้ยเยินยอเกินไปแล้วค่ะ🙂 จะพยายามเขียนดีๆเหมือนกันค่าา ^^

  5. Anonymous says:

    นิทานของพ่อเต้ยสนุกและมีแง่คิดที่ดีมากเลยนะจ๊ะ หนูลินลาน่ารักโชคดีมากที่มีคุณพ่อเล่านิทานได้เก่ง ๆ แบบพ่อเต้ย คุณยายก้อยอ่านแล้วยังชอบมาก ๆ เลยจ๊ะ ไว้เจอกันที่เมืองไทยคงต้องจองตัวให้มานั่งเล่าให้บรรดาน้อง ๆ หลาน ๆ ฟังแบบสด ๆ กันบ้างแล้วแหละจ๊ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: